Hoe gaat het verder?
Juni 2003
Ook na de crematie hebben we nog veel bezoek gehad van vrienden en familie. Toch moest het gewone leven weer doorgaan, hoe moeilijk dit ook was. Het leek net of we ineens weer een heel drukke agenda kregen, we konden weer gaan en staan waar we wilden. Even samen naar het terras om wat te gaan drinken, spontaan gaan uiteten, naar de speeltuin gaan of even bij iemand op bezoek gaan, iets wat voor iedereen heel gewoon is, was voor ons weer helemaal nieuw en vreemd. Hiervan genieten is dan ook erg moeilijk.
Augustus 2003
Weer een maand verder. We krijgen nog erg vaak bezoek van vrienden en onze familie met wie we nog veel praten over Indy. Dit doet ons goed, want we praten graag over haar en we zijn blij dat we zoveel lieve mensen om ons heen hebben die dat ook nog graag doen.
Toch lijkt het wel of het missen alleen maar erger wordt. We zijn ook nog met heel veel dingen bezig, zoals het uitzoeken van alle foto's, het opruimen en uitzoeken van alle kleren en speelgoed van Indy. Het is ook wel fijn om hier mee bezig te zijn, het geeft ook weer een heleboel mooie herinneringen. Het doet ook erg veel pijn en geeft vaak weer heftige emoties, boosheid en slapeloze nachten.
Vanavond hebben we een heel speciale avond gehad met onze beide families en vrienden. Dezelfde mensen die de laatste week bij ons in Groningen zijn geweest. In die week is toen al besloten dat de vrienden een keer een etentje zouden organiseren om nog eens samen bij elkaar te kunnen zitten. Dat was dus vanavond. Wij vonden dit de goede gelegenheid om dan ook de urn van Indy thuis te hebben, zodat zij er eigenlijk ook weer een beetje bij was.
Dit was voor iedereen een echte verassing, want we hadden dit aan niemand vertelt en brachten dus tijdens deze avond de urn van Indy binnen. Dit was echt heel speciaal, maar ook erg emotioneel. Alles was weer compleet. Het was een zeer mooie avond, die geweldig goed verzorgd was door onze vrienden. We hebben weer samen gelachen, gegeten, gedronken, over Indy gepraat, gehuild en muziek geluisterd.
Op 21 september kregen we te horen dat Jennefer Vos is overleden.
IN MEMORIAM: JENNEFER VOS
Zij was 2 jaar en 4 maanden oud. Ook zij had galgangatresie. Zij heeft 3 levertransplantaties gehad met daarna nog een aantal complicaties en het ging eindelijk goed met haar. Ze had zo hard gevochten. Toch overleed zij plotseling. Ook zij trok een streep. Jennefer en Indy hebben 3 maanden naast elkaar (kamers) in het AZG gelegen. Alie (haar moeder) had het altijd over onze "kanjers". Het blijven "kanjers" en we zullen ze nooit vergeten.
Van 23 september tot en met 30 september zijn we op vakantie geweest naar Turkije met de kinderen. Dit was erg fijn. Even weg van alles en proberen een beetje tot rust komen met ons eigen gezin. Valerie en Levy hebben zich zeer goed vermaakt en ook voor ons was het goed om weer een gezin te zijn en samen dingen te doen. Levy heeft voor het eerst in een vliegtuig gezeten, dit ging wonderbaarlijk goed, terwijl hij toch de hele reis op schoot moest zitten.
Het was erg mooi weer en we hebben dan ook volop gezwommen. 's avonds was er vaak nog een show die Valerie niet wilde missen, waarna we allemaal naar bed gingen (we sliepen met z'n vieren op een kamer) want 's morgens was Levy weer om half 8 wakker.
Indy blijft er toch altijd bij horen en we hebben ook tijdens de vakantie veel over haar gepraat. We missen haar steeds meer.
OKTOBER 2003
Dit is een vrij rustige tijd geweest. Begin oktober hebben we feest gehad omdat de vader van Marcel 60 jaar is geworden. In eerste instantie was het de bedoeling geweest dat er een groot feest zou komen, maar dit is afgezegd toen Indy was overleden. We vonden het ook niet leuk om er helemaal niets aan te doen, dus hebben we op het laatste moment nog besloten om een surpriseparty voor hem te organiseren met zijn familie en goede vrienden. Dit was toch wel een geslaagd feestje.
Eind oktober zijn we nog een weekendje weggeweest met de ouders, zus en schoonbroer van Marcel. Dit was wel erg gezellig, maar ook wel raar. Het was weer de eerste keer dat we zonder kinderen weggingen, en dit was ook voor Valerie even vreemd. Wij gingen onze koffer weer pakken en zij mocht niet mee. Maar uiteindelijk was het allemaal goedgegaan. Ome Jos en Tante Helma hebben op Levy en Valerie gepast tijdens het weekend en dit was natuurlijk 1 groot feest.
We vonden het nu ook tijd worden om iets te gaan doen met de urn van Indy. Ze heeft natuurlijk al een mooi plaatsje gekregen in de woonkamer, maar het is nog steeds maar een eenvoudig "potje" wat er staat. We zijn samen met een kunstenares aan tafel gaan zitten en hebben haar gevraagd om een mooi huisje voor Indy te maken, iets dat speciaal is en een blijvende herinnering aan haar geeft. Het is heel fijn om hier over na te denken en ze wil ons hier graag bij helpen. Dit heeft natuurlijk nog wel veel tijd nodig, maar we zijn ervan overtuigd dat het iets geweldigs gaat worden.
NOVEMBER 2003
Op 2 november was het precies 5 maanden geleden dat Indy gestorven is. Dit was ook het weekend van Allerheiligen en Allerzielen. We zijn op 2 november samen met onze familie en vrienden naar de herdenkingsdienst van alle overledenen geweest en daarna hebben we met zijn allen bij ons wat gegeten en gedronken. Weer even stilstaan bij wat er is gebeurd.
Als we nu terugdenken aan de afgelopen 5 maanden, dan lijkt het wel of het allemaal al veel langer geleden is. Het is pas 5 maanden, maar in deze maanden hebben we al zoveel dingen gedaan en meegemaakt, dat het wel lijkt of het al veel langer geleden is. Terwijl de laatste week met Indy nog steeds vers in ons geheugen staat geprint en het gemis alleen maar sterker wordt. Ook in onze omgeving wordt alles steeds gewoner. Terwijl iedereen gewoon doorgaat, staat voor ons toch nog steeds de tijd stil als het om Indy gaat. Het doet ons dan ook erg goed dat we af en toe nog eens een kaartje krijgen van mensen die willen laten weten dat ze nog steeds aan ons en Indy denken. We krijgen haar nooit meer terug, maar door over haar te praten, blijft ze toch nog steeds erbij horen.
11 november zijn we op vakantie gegaan. Samen met Jos en Helma en zonder de kinderen zijn we 2 weken naar Sri Lanka en de Malediven geweest. Deze reis hebben we altijd al eens willen maken en na alles wat we hebben meegemaakt, vonden we dat we dat nu moesten doen. Tijd doorbrengen met elkaar en weer proberen om ook ons leven samen weer op te pakken, nadat we al zoveel tijd langs elkaar heen hebben geleefd.
Opa en Oma Heusden zijn tijdens deze 2 weken bij ons in huis geweest om op Valerie en Levy te passen. De vakantie heeft ons wel goed gedaan. We hebben veel gepraat, maar hebben ook weer samen kunnen lachen. De kinderen hebben we wel erg gemist. Tijdens de reis misten we onze 3 kinderen en eenmaal thuis blijft het gemis van Indy en komt weer het besef dat dit ook altijd zo zal blijven.
Nu staan de feestdagen weer voor de deur. Voor ons hebben deze feestdagen nu een heel ander karakter gekregen. De ster van Kerstmis heeft bij ons een naam gekregen "INDY".
Na Sinterklaas beginnen de voorbereidingen voor Kerst. Ook bij ons. Samen met Valerie de kerstboom versieren, Levy die zijn eerste kennismaking met een Kerstboom had en sindsdien er niet meer aanzit. Ook Indy heeft een speciaal plekje in de kerstboom gekregen. Marcel en Valerie hebben samen een ster gemaakt en daar een foto van Indy opgeplakt. Deze ster hebben ze als piek op de kerstboom gezet, waardoor onze kerstster ook tijdens de kerst zal schitteren.
28 december wordt Levy alweer 1 jaar. Vorig jaar zaten we in spanning rondom de geboorte van hem en in de week erna hebben we genoten van de kraamtijd ondanks dat Indy toen ook nog een nacht in het ziekenhuis heeft gelegen. Nu zijn we alweer een jaar verder. Wat we toen nog zo hoopte, dat Indy getransplanteerd zou worden en we eindelijk samen als gezin verder konden gaan, is nu allemaal verdwenen. We genieten wel erg van Levy, die inmiddels erg ondernemend aan het worden is, en van Valerie, die steeds wijzer wordt.
Hopelijk brengt het nieuwe jaar ons wat rust en tijd om alles een plekje te kunnen gaan geven.
