Indy Looijmans

De feestdagen zitten erop. Voor ons staat de kerstvakantie altijd in het teken van feestjes. Dit omdat Marcel, Valerie en Levy ook nog alle drie in 1 week jarig zijn.
Het zijn een paar drukke weken geweest, maar het is wel goed geweest.
Kerstavond hebben we doorgebracht samen met vrienden. Gewoon een gezellig avondje met een hapje en een drankje en we hebben zelfs een spelletje gedaan.
Het kerstdiner op 1e kerstdag dat verzorgd was door Jos en Marie-Louise was ook erg geslaagd. Het eten was perfect en de wijn was goed te drinken. We hebben weer wat herinneringen opgehaald, iets dat we graag doen. Dit gaf ook deze kerst weer even een speciaal gevoel. Jos en Helma bedankt hiervoor.
2e kerstdag heeft de Tsunami in Azie erg veel indruk gemaakt op ons en op iedereen over de hele wereld. Vorig jaar zijn we nog op vakantie geweest naar Sri Lanka en de Malediven en overal waar we toen zijn geweest, is nu nog maar de vraag wat daarvan over is. Onvoorstelbaar.

Dit was super, vooral om te zien hoe de kinderen genoten van de sneeuw. Het is gewoon zo dat als de kinderen genieten ook wij weer volop kunnen genieten. Valerie had na 3 lessen de smaak van het skien helemaal te pakken en ging met Marcel mee naar boven waarna ze zo heel hard naar beneden skied. Toch knap dat die kinderen helemaal geen angst hebben om te vallen. Het was echt een topweekend en de Carnaval hebben we dan ook helemaal niet gemist.

Valerie is ook nog ziek geweest. Ze had een flinke griep te pakken. Het blijft nog steeds moeilijk voor ons om om te gaan met een ziek kind. De angst dat er meer aan de hand is dan een onschuldig griepje of de angst dat we nog een keer iets ernstigs meemaken, blijft altijd aanwezig. De sfeer in huis is altijd erg gespannen als 1 van de kinderen ziek is. De gedachte dat we nog een keer iemand kwijtraken, blijft rondspoken in ons hoofd en is ondraaglijk. De opluchting is dan ook groot als de kinderen weer vrolijk zijn en weer lekker samen spelen.

Waar we momenteel wel erg boos over zijn, is de discussie rondom de donorwetgeving. Leren we het in Nederland dan nooit? Er rees bij ons weer enige hoop dat de donorwetgeving aangepast ging worden naar het systeem in Belgie, vooral toen we hoorden dat er weer een aantal kamerleden hun mening bijgesteld hadden. Even hadden we hoop dat Indy toch niet voor niets gestorven was, maar helaas het gaat weer eens niet door. Het is gewoon onvoorstelbaar hoe groot het taboe nog is om over het afstaan van organen te praten met elkaar en er openlijk voor uit te komen wat je nu wel of niet wilt. Als iedereen die nog geen geregistreerd donor is, zichzelf nu eens de vraag zou stellen: "Als ik of iemand in mijn familie met spoed een donororgaan zou moeten krijgen om in leven te kunnen blijven, zou ik dit donororgaan dan accepteren? Het is een keus voor leven of dood". Dit is mogelijk wat hard gezegd, maar jaarlijks gaan er ca. 200 mensen dood die met een donororgaan gered hadden kunnen worden. Indy heeft 1,5 jaar op een lever gewacht terwijl in Belgie de wachtlijsten veel korter zijn. Maar goed, dit is een onderwerp waar we in Nederland waarschijnlijk toch nooit uitkomen en het blijft voor ons een onderwerp waarover we uren over kunnen praten.

Het was een vreemde dag, 10 april. s'Morgens zijn we met de kinderen naar de eendjes geweest, net als vorig jaar. Voor hen is dit ook speciaal en dat willen we graag zo houden. Valerie had de urn van Indy mooi versierd en was die dag ook erg met de verjaardag bezig. Gedurende de rest van de dag hebben we veel bezoek gehad van vrienden en familie. Het was net alsof we echt een verjaardag aan het vieren waren, alleen mistten we de jarige.
We hebben ook nog allemaal ballonnen opgelaten, dat was wel heel erg speciaal. De kinderen hadden een kleine tekening gemaakt en deze hadden we aan de ballonnen vastgemaakt, waarna we ze opgelaten hebben. Dit heeft vooral op de kinderen heel veel indruk gemaakt, en ze hebben nog lang staan te kijken hoe hoog ze gingen. Toen ze eenmaal uit het zicht waren, zei Valerie "ik denk dat Indy ze al heeft gekregen". Dat was echt mooi, en het was een geweldig idee.

Deze maand zijn we begonnen met het opruimen van de babykamer. Valerie krijgt een nieuwe slaapkamer en Levy gaat naar een peuterbed. Er wordt weer een tijdperk afgesloten. Het babybedje waarin 3 kinderen hebben geslapen, wordt opgeborgen. Vooral aan dit bedje zit veel emotionele waarde en we kunnen het dan ook niet over ons hart verkrijgen om dit te verkopen. Weer een stapje verder in het geven van een plaats van alles in onze herinneringen. Maar ieder stapje gaat gepaard met pijn en angst. Angst om te vergeten wie en hoe ze was, en pijn omdat je haar zo mist.

Mei
18 mei zijn we naar het concert van Marco Borsato in Antwerpen geweest. Het was een fantastisch concert. Het is vooral de indrukwekkende teksten die de liedjes van Marco Borsato zo mooi maken. Ook de passie van Marco zelf bij het zingen van zijn liedjes is geweldig.

Marcel en Valerie zijn deze maand druk bezig geweest met de voorbereidingen voor hun show. Op 27 en 29 mei heeft de dansgroep van Valerie 3 voorstellingen gegeven in een zaal in Someren. Marcel heeft daar ook aan meegedaan met een act van vaders van enkele kinderen. Het was een mooie show en ze hebben er zeer veel plezier aan beleefd. Door de drukte rondom deze show is de beleving van de laatste week van Indy van 2 jaar geleden een beetje naar de achtergrond geschoven. Hier voelen we ons wel een beetje schuldig om, maar van de andere kant vinden we het ook goed dat we met het normale leven doorgaan. De laatste week van Indy en haar overlijden blijft altijd in ons geheugen gegrift als de dag van gisteren en we kunnen er goed met anderen over praten. Zelfs mensen die we niet zo goed kennen, vragen er op dit moment naar, en dat vinden we erg fijn.

Marie-Louise heeft deze maand nog een afspraak met de psycholoog gehad. Dit is toch altijd weer confronterend, maar het helpt haar erg goed.

Valerie heeft er deze dagen ook extra bij stilgestaan en begint ook steeds vaker vragen te stellen over het hoe en waarom rondom de dood van haar zusje. Deze dagen zijn erg fijn geweest en dit proberen we zeker ieder jaar speciaal te houden. Zo neemt Indy ook bij de kinderen een speciaal plekje in.

Het doet ook goed om de berichtjes in het gastenboek te lezen van mensen die stilstaan bij de sterfdag van Indy. Ook hebben we verschillende kaartjes gehad van goede bekenden en vrienden die na onze thuiskomst nog even een praatje kwamen maken.

Eenmaal thuis gaat alles snel weer als voorheen. Ieder heeft zijn eigen bezigheden en is weer druk met vanalles en nog wat. Marcel is nog enkele dagen met de vrijwillige brandweer weggeweest. Marie-Louise is benaderd door de organisatie van de Minimars (Kennedymars) om hen te komen ondersteunen, waar ze in toegestemd heeft en veel zin in heeft om daar haar energie in te gaan steken.

juli/augustus
2 juli was het weekend van de Kennedymars in Someren. Marie-Louise heeft meegeholpen met de organisatie van de minimars. Dit jaar heeft ze meegedraaid achter de schermen maar volgend jaar gaat ze actief meedoen in het bestuur. Het was een drukke dag maar het is een hardstikke leuk en gezellig team van mensen. Juli was een drukke maand met veel feestjes. Onze planning was om deze zomer niet op vakantie te gaan. Maar hoe dichter de vakantie naderde hoe meer het begon te kriebelen om toch weg te gaan. Het weer in Nederland speelde hier ook in mee, want het was behoorlijk triest weer. Op het laatste moment zijn wij toch nog een week naar Zuid Frankrijk geweest met Sabine, het vriendinnetje van Valerie, en haar familie. De mensen waar zij eigenlijk mee op vakantie zouden gaan, konden wegens omstandigheden niet mee. Dit was een superweek. Valerie was natuurlijk helemaal blij want zij mocht met haar vriendinnetje op vakantie. Maar ook wij hebben er erg van genoten. We hebben tijdens de vakantie veel over Indy gepraat met Anke en Rene (de ouders van Sabine). Ondanks dat we elkaar nog niet zo goed kenden, voelde het erg goed om met hen over Indy te praten. Zij hebben Indy zelf niet gekend, maar het is zo fijn dat zij toch gewoon met ons over haar praten. Terwijl mensen uit onze naaste omgeving steeds minder over haar praten met ons.

We hebben onszelf wel afgevraagd of het niet te vroeg voor ons is om dit te gaan doen. Vooral omdat het nog zo kort geleden is dat Indy is overleden en we dit jaar al zoveel nieuwe dingen aan het doen zijn. Het gaat allemaal zo snel. Maar we weten zeker dat Indy dit ook heel erg leuk had gevonden. Vooral omdat Indy tijdens haar goede momenten een echt feestnummer was en genoot van carnavalsmuziek (ik heb een toeter op mijn waterscooter) en dansen. Toen ze tijdens carnaval 2003 in het ziekenhuis in Maastricht lag, heeft ze zelfs nog bezoek gehad van prins Carnaval van Maastricht. Dat vond ze erg indrukwekkend. Daarom hebben we toch besloten om dit door te zetten en gaan er iets moois van maken als eerbetoon aan haar.

Dat worden weer drukke tijden, maar we hebben er erg veel zin in. We krijgen ontzettend leuke reacties van iedereen. Van diverse ex-prinsen en ex-prinsessen hebben we al vernomen dat het een jaar wordt om nooit te vergeten, dus we gaan er lekker van genieten. Ook de kinderen zijn erg enthousiast en het lijkt ons geweldig om hen hier zoveel mogelijk in te betrekken. En ons kleine sterretje is natuurlijk altijd bij ons.